Bir adam puta taparmış;
Evinde bir tanrı varmış tahtadan.
Kulakları kocaman, ama sağır bir tanrı.
Adama sorsan ne dilerse yaparmış;
Ne var ki dilek masrafları pek ağırmış.
Adaklar, kurbanlar istiyormuş mübarek.
Başlarında allı pullu çelenklerle
Koca koca öküzler kesilecek.
Bu kadar yağlı yiyen tanrı
Görmemiş o zamanın insanları.
Yesin, yesin ama,
Bir şeyler de versin, değil mi adama?
Hayır... Ne miras, ne define, ne parsa,
Üstelik nerede bir afet olsa
Dönüp dolaşıp onu buluyormuş;
Ve kese boşaldıkça boşalıyormuş.
Putsa hiç oralı değil;
Biraz halden anlayacak yerde
Yine kurban istiyormuş sabah akşam.
Sonunda kızmış adam:
Kaptığı gibi baltayı,
İkiye bölmüş tanrı dediği tahtayı.
Bir de ne görsün: Altın dolu içi.
— Seni nankör seni, demiş;
Ben bu kadar besleyeyim de seni,
Sen bana metelik bile verme.
Çık, git evimden, pinti!
Git, başka duacı bul kendine.
Demek bizler gibiymişsin sen de:
Hem de en kaba, en taş yürekli,
En vurdumduymazlarımız gibi:
Yemedikçe sopayı,
Vermezmişsin meğer parayı.
Üstelik benim kese boşaldıkça
Seninki doluyormuş ha?
Aman elime sağlık!
Vurunca baltayı
Anladık işin aslını.
Lafonten Hikayeleri La Fonten Hikayeleri Fabl Hikayeleri
Jean de La Fontaine
|
İNSAN VE TAHTA PUT
La Fontaine Masalları
