Adam,kelebeğine hayran… Bırakamaz bir türlü…

Aslında kelebeğin aklında dağlar, kırlar, çiçekler vardır da; kıyamaz bir türlü adama ve
sevgisine, yalnız bırakamaz O’nu….

Üç günlük ömrünü sevildiği ve sevdiği yerde geçirmeyi arzulamaktadır yüreği…

Ama adam da bilir ki; “Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir….”

Kelebeğine son kez bakar ve onu salıverir özgürlüğüne, kırlarına, çiçeklerine doğru…

Kelebek mutlu olmasına mutlu olur ama hiç bir meltem, hiç bir çiçek
yaprağı adamın avucunun sıcaklığı andırmaz… .

Aklında adam, o çiçek senin bu
çiçek
benim dolaşır saatlerce….

Adam kelebeğe sevdalı, bakıp durur boşluğa…

Kelebek ise hala konacak sıcak bir avuç aramakta…

Kelebek şunu anlamıştır;

Adam da şunu idrak etmiştir;

O günden sonra kelebek, adama duyduğu özlemi gömecek bir dağ aramaya
başlar,
ama gücü tükenene dek . arayış da bulamayınca anlar ki;

Adam ise sevdasını koyar sımsıcak avuçlarına, kelebegin yerine……

Herkes bir şeyler yaşar. İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış…
Yaşadıklarından ders çıkararak hayatına bir yol verir. Aynı zamanda düşüncelerine de… Bırak SEVGİ seni bulsun…